Podsjećanje na četnička orgijanja i barikade u Pljevljima, august 1992.

Screenshot

Pljevlja su se u augustu 1992. godine našla u jednoj od najtežih i najdramatičnijih situacija svoje novije historije. Grad, već mjesecima potresen ratnom atmosferom, strahom i nasiljem, bio je blokiran barikadama i opkoljen naoružanim grupama, podsjetili su na FB blogu Šeher Pljevlja.

August 1992. godine ostaje upisan kao period kada je ovaj sandžački grad u Crnoj Gori, na samoj granici ratnog područja u Bosni i Hercegovini, bio doveden na ivicu unutrašnjeg oružanog sukoba. Podsjećanje na te događaje važno je ne samo radi istorijskog pamćenja, već i radi razumijevanja kako se lokalne tenzije mogu pretvoriti u krizu od nacionalnog značaja.

Barikade su postavljene na tri glavna pravca – prema Prijepolju, Čajniču i Žabljaku – čime su svi izlazi iz grada bili pod kontrolom. Istovremeno, naoružani ljudi raspoređeni su oko ključnih objekata: Pošte, benzinske pumpe, pekare, mljekare, Elektrodistribucije i autobuske stanice, neposredno uz zgradu Centra bezbjednosti. Grad je bio paralizovan, a svakodnevno funkcionisanje ozbiljno poremećeno.

U takvoj atmosferi, Specijalna antiteroristička jedinica iz Podgorice privela je Miliku-Čeka Dačevića, lokalnog političkog i paravojnog lidera povezanog sa Srpskom radikalnom strankom. Njegovo hapšenje izazvalo je novu eskalaciju – njegovi ljudi i simpatizeri okupili su se oko zgrade MUP-a zahtijevajući oslobađanje, dok su barikade ostale na prilazima gradu. Policija se našla u situaciji da brani sopstvenu zgradu, uz dodatnu komplikaciju što je dio lokalnog sastava bio pod uticajem Dačevićevih ljudi.

Sudski postupak protiv Milike-Čeka Dačevića

Nakon dramatičnih događaja u Pljevljima u augustu 1992. godine, protiv Milike-Čeka Dačevića pokrenut je sudski postupak. Suđenje je održano u januaru 1993. pred Višim sudom u Bijelom Polju.

Dačević je bio optužen za više radnji povezanih sa blokadom grada, uključujući postavljanje barikada, sprečavanje službenih lica u obavljanju dužnosti i nasilničko ponašanje.

Za najteže optužbe nije bilo dovoljno dokaza da bi se donijela osuđujuća presuda, dok je za druga djela proglašen krivim i kažnjen.

Ozbiljnost krize bila je tolika da je već narednog dana „situacija u Pljevljima“ postala prva tačka dnevnog reda Vrhovnog savjeta odbrane Savezne Republike Jugoslavije. Lokalna pobuna prerasla je u bezbjednosni problem kojim se bavio najviši državni vrh.

Kasnije suđenja i svjedočenja otvorila su pitanja o ulozi drugih aktera u organizovanju barikada, ali mnogi detalji ostali su nedovoljno dokumentovani. Građani Pljevalja pamte atmosferu straha, blokirane pravce i opkoljene objekte, dok se u javnosti događaji najčešće svode na sintagmu „barikade u Pljevljima“.

Čeković je kasnije izjavljivao da je incidente u Pljevljima početkom devedesetih izazvala i aminovala vlast preko državnih službi.